HandeR,
Interessante overwegingen. Moest een paar keer lezen om e.e.a. goed te vatten.
Hieronder puntgewijs aan paar kanttekeningen (op gevaar af de boel uit zijn verband te rukken).
HandeR schreef:
En nu die echte INKOOP (en intrekking) van aandelen. Gunstig of niet? Op 1e gezicht is het vestzak-broekzak. Het kost het bedrijf cash, het totaal eigen vermogen daalt, maar het EV per aandeel blijft in principe gelijk.
Meeste koersen liggen boven ev/a. Als op die koers wordt ingekocht, gaat voor de resterende aandelen de ev/a omlaag.
HandeR schreef:
Waarom lukt een aandelen-inkoop tegen beurskoersen dan wel zomaar? Omdat het 'populair' is? Omdat het gunstig 'lijkt'? Omdat het langzaam en bij kleine plukjes tegelijk gaat?
Bij tijd en wijle inderdaad populair. Noemde het enige jaren terug een hype. Bedrijven buitelden toen over elkaar heen om hun aandeleninkoopplannen wereldkundig te maken. Denk dat ze zich nu wel twee keer bedenken, ondanks de volle kas.
HandeR schreef:
Zoals marique in een andere (TomTom) draad zei: de overname-waarde van een bedrijf is eigen vermogen + (netto) schulden.
Misschien heb ik me verkeerd uitgedrukt. In ieder geval niet bedoeld zoals je het hier opschrijft.
De veelgebruikte grove omschrijving is:
Ondernemerswaarde (enterprise value) = marktkapitalisatie + netto schuld.
(voor details even googlen)
Voor eigen gebruik hanteer ik een pragmatischer formule. Vandaar wellicht het misverstand.
HandeR schreef:
Zou dat de reden zijn dat bedrijven aandelen inkopen? Omdat ze voor een overname minder aantrekkelijk worden? Zou ik dat als aandeelhouder moeten willen?
Kan zeker één van de redenen zijn. In ieder geval van KPN: cash zoveel mogelijk naar de aandeelhouders en zoveel geld lenen als mogelijk is. Die relatief hoge schuldenlast gecombineerd met een lege kas houdt overnemers op afstand.
HandeR schreef:
We moeten andersom denken, en het 'omgekeerd' vergelijken met een claim-emissie. Een aandeleninkopend bedrijf zou dan aan zittende aandeelhouders een 'claim' moeten verschaffen die hen een meerwaarde geeft bij verkoop van hun aandelen aan het bedrijf. Dan kunnen die aandeelhouders op VOC-wijze kiezen: die claims benutten en hun aandelen met enig voordeel verkopen, of hun aandelen behouden en hun claims verkopen op de markt.
Originele gedachte. Dat ´andersom denken´ heeft o.a. DSM geprobeerd. In de vorm van een soort vasteklantdividend. Ging niet door, o.a. vanwege juridische problemen maar ook omdat het beleggersvolk niet écht enthousiast bleek. En hebben ze in België ook niet zoiets, handel in dividendstrips?
Tot slot.
Het valt op dat niemand de agioreserve in de argumentatie betrekt. Ook de aandeleninkopende bedrijven doen dat niet of nauwelijks. En toch is dat een belangrijk punt.
Aandeleninkoop én stockdividend worden gefinancierd uit de agioreserve. Uitkeringen daaruit zijn vrij van dividendbelasting.
Cashdividend komt uit de bedrijfswinst(reserve). Daarop wordt dividendbelasting ingehouden. Voor Nederlandse beleggers met aandelen in Nederlandse bedrijven niet van belang (vanwege verrekening met VRH). Voor buitenlandse beleggers en bij buitenlandse aandelen wél een belangrijk punt. Peter ffff weet er alles van :-)
Dus als bedrijven écht met hun cash geen raad weten en het willen ´teruggeven aan de aandeelhouder´ is aandeleninkoop belastingtechnisch gezien het meest gunstig voor de aandeelhouders. Zo simpel is dat.